|
|
|
Weblog van Myriam Jansen, wethouder voor Sterk Meppel
|
 |
In haar weblog schrijft
Myriam Jansen over verschillende persoonlijke of politieke onderwerpen.
|
Zondag 11 juli 2010
Band van kunst met bevolking verdient onderhoud
|
Als het gaat om de plaats van kunst in de samenleving, vervallen we
nog wel eens in romantische gedachten. U kent het beeld: De kunstenaar
- altijd zo'n ruig mannelijk archetype - aan de rand van de
maatschappij. Ze zijn er nog steeds, tussen ons gewone mensen, in
hetzelfde landschap, maar in hun doen en laten zijn ze eigenlijk niet
zo heel erg onderscheidend meer. Ze vragen - net als wij - af en toe
een beetje aandacht. Maar dat ligt natuurlijk aan ons, die Meppelers
die minder dan gewenst aandacht geven aan hun kunstenaars. Of het nu
gaat over particulieren, bedrijven of instellingen, we vergeten nogal
eens de kunst - die wij in woorden graag waarderen - ook in daden te
steunen.
Want wanneer schaften wij voor het laatst een kunstwerk aan? Voor de
overheid is die vraag gemakkelijk te beantwoorden: de mooie traditie
die na de Tweede Wereldoorlog was gegroeid om bij nieuwe gebouwen een
deel van de bouwsom te besteden aan kunst, en om kunstenaars de
gelegenheid te geven in vrijheid hun werk te scheppen, is de afgelopen
decennia lelijk in de versukkeling geraakt. Of dat samenhangt met een
denigrerende toon die sommigen nog wel eens aanslaan als het over
kunst gaat, weet ik niet. Maar zelfs nu nog hoor je - doorgaans
beschaafde mensen - wel eens zeggen: "dat kan ik zelf ook wel" of "die
ene buurvrouw of collega die schildert ook zo aardig".
Het ziekenhuis heeft gelukkig al meer dan tien jaar geleden ingezien
dat kunst iets heel anders is dan decoratie. Professionele kunst
ophangen in een ruimte met goede voorzieningen. Zorgen voor een
uitgebreide vernissage met goede muziek, zoals straks van Thomas Aram.
In een ongedwongen sfeer, waarin mensen elkaar echt kunnen ontmoeten.
Dat initiatief, die keuze, verdient hulde én navolging! Want de
Meppeler kunstwereld, de Meppeler kunstenaar behoeft ambiance. Behoeft
een creatieve atmosfeer. Voor gearriveerde kunst is er ruimte, maar
plekken voor schepping, broedplaatsen worden gemist. Plekken om ten
toon te stellen, om erkenning te vinden, discussie op te roepen, ruzie
te maken!
Om het publiek te prikkelen: de zelfscheppende kunstenaar zou graag
zoveel meer geven aan de Meppeler samenleving. Jaren van schepping en
productie zijn voorbij gegaan aan onze gemeenschap: er is geen
collectie gevormd van een hele generatie kunstenaars. De band van
kunst met stad en land, met de eigen bevolking, verdient onderhoud in
de vorm van een verzameling over een periode, waarin het contact een
beetje is verwaterd. Zo'n overzicht zou een prima start zijn voor een
regelmatige manifestatie, een update in het moderne slang. Om zo als
kunstenaars en bevolking te laten zien wat je voor elkaar kunt
betekenen. Om betekenis te geven aan kunst: voor jong en oud, om te
laten zien dat Meppel ook op artistiek gebied dynamisch is.
Want één ding is zeker: het heeft Meppel nooit aan talent en
belangstelling ontbroken. Loop hier rond en zie het recente werk van
Peter van der Veen, van Jan van Os, van Robert Terenstra, van Mark van
der Staay en van Zhongnai Han. Dan zie je een welhaast klassieke
collectie, dan zie je een enorme verscheidenheid, in stijlen, in
thema's, in mensen en karakters natuurlijk. En dat past op deze
plaats: hier komt iedereen! Een doorsnee van de hele bevolking. Als
patiënt, als medewerker en natuurlijk gewoon op bezoek: je neemt de
kunst mee. Want juist hier is de menselijke toets, de warmte, de
diepte, het gevoel van het kunstwerk bijzonder op welkom. Én
vanzelfsprekend: meer dan elders stellen mensen zich in deze omgeving
- in het ziekenhuis - open voor emotie en inleving.
Vier keer per jaar hangt hier nieuw werk, hangen er weer nieuwe
uitnodigingen tot inspiratie. Een voorbeeld voor andere instellingen,
voor bedrijven en particulieren natuurlijk. Zeker qua aanpak:
eenvoudig, gewoon ophangen, zonder poeha. Zonder ingewikkelde
beschouwingen of hoogdravende teksten. Midden in de wereld van de
kijker, van de geschoolde liefhebber tot de toevallige voorbijganger.
De Meppeler schilders zijn hier thuis!
Thuis, waar je nergens over hoeft te praten, want huisgenoten
begrijpen je zo wel, je hoort er immers bij. Verwacht van ons geen
eindeloos prijzen van talent of inzet. We kennen elkaar, onze wereld
is kunst gewend. Warmte, genegenheid, aandacht dat hoef je hier nooit
te vragen, dat wordt automatisch gegeven. Niet continu, misschien niet
altijd op het gewenste moment, maar de liefde voor het werk van onze
kunstenaars is er altijd. Weergegeven in simpele woorden, oppervlakkig
misschien op het eerste gezicht, maar wel gemeend en diep gevoeld. Die
echtheid, die menselijke wereld van Meppel, kan kunstenaars weer
inspireren.
En dan is de cirkel rond: de onverbrekelijke band tussen kunstenaar en
publiek.
Myriam |
|
