|
|
|
Weblog van Myriam Jansen, fractievoorzitter van Sterk Meppel
|
 |
In haar weblog schrijft
Myriam Jansen over verschillende persoonlijke of politieke onderwerpen.
|
Zondag 14 februari 2010
Emoties
|
Twee raadsvergaderingen geleden sloeg het opeens toe.
Ik besefte dat het wel eens een van de laatste keren zou kunnen zijn
dat ik daar in de raadszaal zat. Stel je voor dat Sterk Meppel met
zetelverlies uit de verkiezingen komt, of dat de onderhandelingen
anders uitpakken. Stel je voor dat wij dan geen wethouder meer mogen
leveren. Hoe moet het dan met mij? Moet ik de politiek dan echt
verlaten?
De rest van de vergadering kon ik opeens niet meer genieten. Ik was er
met mijn gedachten niet meer bij. Ik zat onrustig op mijn stoel, liep
nog eens een keer naar het toilet, keek rond in de raadszaal en merkte
dat ik me hier behoorlijk thuis voelde na acht jaar lang vergaderen.
Ik keek naar mijn fractie en merkte dat ik toch wel een beetje veel
ben gaan houden van die kritische, moeilijk in toom te houden heren
(en dame!). Ik keek naar de andere raadsleden en besefte dat ik het
toch wel erg leuk vond om lekker met hen in debat te gaan. Hoe moet
dat nu straks?
Het was me nog nooit zo aangevlogen als op dat moment. Tot nu toe ben
ik alleen maar bezig met de politiek in de verwachting dat ik gewoon
verderga, maar dan op een andere stoel. Ik stort mij vol overgave in
de campagne en vergader mij suf. Daar ga ik zo in op, dat ik niet eens
doorheb dat het over een maand wel eens afgelopen kan zijn. Ik stootte
Henk Schoemaker aan en fluisterde in zijn oor, dat het wel eens een
van de laatste keren kon zijn dat ik naast hem zat. Hij had blijkbaar
niet door wat ik op dat moment voelde, want hij antwoordde nuchter:
'Ja, dat kan maar zo!'
Na de raadsvergadering liep ik naar huis en werd ik emotioneel.
Waarom? Dit is toch waarvoor ik zelf gekozen heb? Ik kan het toch ook
niet langer allemaal zo vol blijven houden? En een gezin in mijn
eentje, én een baan overdag, én de politiek in de avonduren, én mijn
mail wegwerken in de nachturen? Het is in mijn situatie gewoon niet te
combineren. Ik worstel voortdurend met mijn tijd en mijn gevoel. Ik
krijg ook net iets te vaak te horen dat ik er zo moe uitzie. Daarom
heb ik die keuze gemaakt. Maar er zit ook een andere kant aan.
De laatste tien jaar heb ik mij met hart en ziel ingezet voor Sterk
Meppel. En daar genoot ik van! Ondanks dat er momenten zijn geweest
dat ik woedend was om dingen die gebeurden en dat ik even wenste dat
ik nooit de politiek in was gegaan (net als met kinderen: je bent er
gek op, maar kan ze af en toe wel even achter het behang plakken), heb
ik van ieder onderwerp genoten.
Ik heb het geen dag als werk gezien, maar altijd vanuit bevlogenheid
gedaan. Ik kwam van alles van míjn gemeente te weten, kon overal waar
ik kwam wel iets leuks vertellen over Meppel. Ik heb míjn fractieleden
leren kennen als ware vrienden. Als ik het even moeilijk had, stonden
ze altijd voor mij klaar. Het is veel meer geworden dan een
bijbaantje. Het hoort echt bij mijn leven en ik vind het nog steeds
hartstikke leuk. Ik wil er eigenlijk gewoon helemaal niet mee stoppen.
Ik wil door!
Maar ik moet realistisch zijn. In het leven, en zeker in de politiek,
ligt niets vast. Dit kan wel eens mijn laatste column in de
Stadswachter zijn! En dan moet ik rap op zoek naar een 'gewone' baan,
naar een ander leven, zonder Meppeler politiek. Dan moet ik mij
vasthouden aan de voordelen van mijn keuze. Dat gaat ook zeker lukken!
Ondanks dat ik wat dit betreft mijn kop graag in het zand steek, slaag
ik er meestal in mijn positieve blik te houden. Maar nu het einde van
deze periode nadert, kruipt het besef soms even zomaar in mijn hoofd
en heb ik het heel moeilijk.
Myriam |
|
