|
|
|
Weblog van Myriam Jansen, fractievoorzitter van Sterk Meppel
|
 |
In haar weblog schrijft
Myriam Jansen over verschillende persoonlijke of politieke onderwerpen.
|
Maandag 14 september 2009
Most
|
Meppel heeft al jaren een stedenband met Most, zoals
wij dat in Meppel noemen. In Most noemen ze het op z'n Engels 'Town-Twinning'.
Dat klinkt veel hechter. Die stedenband houdt in dat we op een aantal
onderwerpen informatie uitwisselen. Vooral op het gebied van
Onderwijs, Sport, Cultuur en Bestuur. Met enige regelmaat gaan er dus
mensen uit Meppel naar Most en komen er mensen uit Most deze kant op.
Zo kwam er van het voorjaar een theatergezelschap naar Meppel, die
voor de inwoners van onze stad een komisch toneelstuk opvoerden.
Vorige maand ging er een delegatie Meppeler sporters naar Most. En nu
mocht ik mee met een delegatie richting Most om daar het jaarlijkse
Culturele Festival bij te wonen.
Het was een hele belevenis. Ons programma zat bomvol allemaal leuke
feestelijke activiteiten in een cultuur die minstens twintig jaar
achter leek te lopen. Het begon vrijdagmiddag, tijdens de opening van
de Tango-schilderijententoonstelling van de Meppeler kunstenaar Pim
Stalman in de bibliotheek van Most. Bij het binnenkomen rook je de
muffe geur van de ouderwetse bruine projectvloerbedekking. In bruine
boekenkasten stonden de boeken kaarsrecht op een rijtje. De beslagen
ramen waren deels verstopt achter gebloemde, crèmekleurige vitrage. En
in de hele bieb was geen computer te bekennen. Precies zoals ik mij
onze bieb op de Wheem herinner in de tijd dat ik als meisje van 10
mijn boeken kwam lenen! Maar de sfeer was goed, de mensen enthousiast
en je kon er zelfs een hapje eten. Er stonden zelfgemaakte hapjes
klaar op een lange donkerbruine, gefineerde keukentafel met aluminium
poten. Hiervan aten wij niet teveel, want om 20.00 uur moesten we bij
onze gastheren aan het diner verschijnen.
Na een onderhoudend diner met het locale bestuur uit Most waren wij
uitgenodigd voor een feest 'ergens in een kroeg' door een van de
toneelspeelsters (Mischa) die begin dit jaar nog naar Meppel waren
gekomen. De locatie zouden we 's avonds wel horen. En ja, om 22.00 uur
ontvingen we een sms. We bedankten voor ons toetje, sprongen in de
auto, typten het adres in de tomtom en reden naar een grote
stadsvilla. Hier zou een band onder in de kelder muziek van de Doors
spelen. En ja, ook hier stapten we binnen in een cultuur die we bijna
vergeten waren. In de donkere kroeg werd nog volop gerookt en geblowd.
De mensen schenen elkaar allemaal te kennen. Want ondanks hun ruwe,
bijna enge, uiterlijk (zoiets als Hagrid in de Harry Potter film, maar
dan alleen als hij boos is) hingen ze bij elkaar om de nek en hadden
ze veel lol samen. Het bier werd er geschonken in halve liters, die
sneller naar binnen werden gegoten dan dat ik een Hollands fluitje
leeg kan drinken. 'Ja', zei Mischa lachend in gebroken Engels, 'Ik
vond die biertjes bij jullie in Holland al zo klein!'
De band speelde fantastisch, de mensen waren wederom vriendelijk als
je eenmaal met ze aan de praat raakte (met handen en voeten, want mijn
Tsjechisch is barslecht en dat is toch echt de enige taal die zij
spreken). Toen we om 2 uur naar huis reden, hadden we een fantastische
avond gehad en gezien hoe het echte leven in Tsjechië eruit ziet. Dat
is nog eens wat anders dat de dingen die het bestuur doorgaans voor
ons organiseert. Dat is het deel dat zich voor toeristen meestal
achter gesloten deuren afspeelt.
|
|
Karel en zijn vrouw, een van de belangrijkste contacten in Most. (ook
fijn dat hij heel goed Engels spreekt!)
|
|
Het optreden van de Bazuin op het grote podium voor de kerk.
|
De volgende dag 'mochten' we
meelopen in de optocht met majorettes en een fanfare. De optocht
voerde ons van het stadhuis naar het feestterrein voor de kerk. Hier
werd met het concert van onze Meppeler Bazuin de officiële opening van
het festival verricht. Fantastisch! Een ouderwets gezellig festival.
Tientallen kraampjes verkochten leuke hebbedingen en lekkere spijzen.
Er werden echte Tsjechische wijnen geschonken (de meeste Tsjechische
wijnen zijn niet van hoge kwaliteit overigens, zoals we al gehoord
hadden van Karel) en natuurlijk weer de halve liters bier.
Na een paar uur doorgebracht te hebben op het festival, liepen we weer
naar het centrum van Most. Op zo'n moment zie je de stad pas echt. Wat
opvalt is natuurlijk hetgeen je in Meppel niet tegenkomt, hetgeen dat
anders is dan je gewend bent. Zo zagen we aan de zijkant van een van
de vele flats opeens een trappetje dat iemand had gemaakt onder
zijn/haar keukenraam. Ook waren er een paar borden aan de muur
geschroefd en zo was er een afhaalloket ontstaan voor maaltijden. Een
supervondst. Bijna raar dat al die flatgebouwen ernaast het idee niet
overgenomen hadden! Ik vraag me af of dit soort dingen ook mogelijk
zouden zijn bij ons. Of er toestemming voor zou komen, of hoe lang we
het in Meppel zouden gedogen. |
|
De majorettes die strak meeliepen in de optocht.
En zo werd een keukenraam een afhaal loket.
|
Na wat omzwervingen belandden we 's avonds in het
theater in Most. Dat was dus wel weer modern. Ja echt! Maar dat had de
stad dan ook gekregen als goedmakertje voor alle problemen die de stad
heeft moeten doormaken, toen hij ongeveer 800 meter verplaatst moest
worden in 1948. Er bleek namelijk bruinkool in de bodem onder de oude
stad te zitten. De bewoners moesten hun huizen uit en werden allemaal
in flats geplaatst zodat die bruinkool eruit gehaald kon worden. In
plaats van een karakteristiek communistisch stadje, kwamen alle bijna
70.000 inwoners in een betonnen-stad te wonen. Alleen de barokke
Maria-Hemelvaart kerk werd gespaard. Maar, als goedmaker, kregen ze
dus wel een hypermodern theater.
Net als hier heeft de oude theaterdirecteur nog maar pas plaats
gemaakt voor een jongere. De oude directeur, Herr Hofmann, loopt er
echter nog geregeld rond. Met hem hebben we gezellig gekletst en zelfs
gedanst op het feest dat was georganiseerd voor het 90-jarig jubileum
van het plaatselijke gymnasium. Later op de avond raakten we aan de
praat met zijn opvolger Jiri Rumpik en zijn lieve Griekse vrouw. Bij
hen hebben we tot laat in de avond zitten borrelen en kletsen in
gebrekkig Engels en Duits. Maar dat maakte allemaal niets uit, we
begrepen elkaar! Uiteindelijk gingen we met de taxi terug naar het
hotel dat boven op de berg lag. Ach, we hadden het natuurlijk best
kunnen lopen, maar om twee uur 's nachts, met wijn in de benen 500
meter de berg op, is dan toch wel een hele klim.
De volgende ochtend gingen we vroeg ons bed uit, terug naar Meppel. We
hadden weer gedaan waarvoor we gekomen waren: contacten leggen en
onderhouden, informatie uitwisselen en kijken naar mogelijkheden om
meer uitwisselingen te organiseren. Toch voelt het absoluut niet als
werken. Het voelt alsof we een heerlijk uitje hebben gehad. Een beetje
vermoeiend, dat wel. Maar echt ouderwets gezellig!
Myriam
|
|
